Me këtë marrëveshje, të dy shtetet vendosin rregulla të qarta për taksimin e të ardhurave të punëtorëve dhe bizneseve që veprojnë midis Kosovës dhe Italisë, duke shmangur rastet kur një person tatohet për të njëjtën të ardhur dy herë në dy vende të ndryshme.
Konventa është ndërtuar sipas modelit të OECD-së dhe përcakton se pagat, rrogat dhe shpërblimet e tjera të një punonjësi tatohen në vendin ku kryhet puna. Kështu, nëse një person është rezident i Italisë, por punon fizikisht në Kosovë, të ardhurat e tij tatohen në Kosovë, sepse puna po zhvillohet këtu. Në mënyrë të kundërt, nëse puna kryhet në Itali nga një rezident i Kosovës, tatimi bëhet në Itali.
Megjithatë, ka raste ku paga tatohet vetëm në vendin e rezidencës, edhe nëse puna kryhet përkohësisht në vendin tjetër. Kjo ndodh nëse personi qëndron në atë vend më pak se 183 ditë brenda vitit, paga i paguhet nga një punëdhënës që nuk është rezident në atë vend, dhe pagesa nuk mbulohet nga një zyrë apo bazë e punëdhënësit që ndodhet në vendin tjetër. Për shembull, një punëtor rezident në Itali që punon përkohësisht në Kosovë për më pak se gjashtë muaj dhe paguhet nga një kompani italiane, do të tatohet vetëm në Itali, jo në Kosovë.
Konventa përfshin edhe rregulla specifike për ata që punojnë në anije dhe avionë në trafik ndërkombëtar. Në këto raste, të ardhurat tatohen vetëm në vendin e rezidencës së punëtorit, përveç nëse puna kryhet ekskluzivisht brenda territorit të shtetit tjetër.
Po ashtu, pagesat e një natyre kompensuese, si ato për ndërprerjen e marrëdhënies së punës, mbeten të tatueshme vetëm në vendin ku punonjësi është rezident.
Kjo marrëveshje sjell qartësi dhe lehtësi sidomos për punëtorët dhe bizneset që lëvizin mes Kosovës dhe Italisë. Ajo shmang tatimin e dyfishtë dhe krijon një bazë më të qartë ligjore për punësimin ndërkufitar, duke u konsideruar si një hap i rëndësishëm për forcimin e bashkëpunimit ekonomik dhe mbrojtjen e të drejtave të punëtorëve shqiptarë në Itali dhe të italianëve në Kosovë.
